Washington Slagbaai Nationaal Park

De noordkant van Bonaire bestaat geheel uit nationaal park. Omdat Eefje moet werken, ga ik met Coen de lange route door het park rijden. Van 's morgens vroeg tot ver in de middag crossen we (met 10 km/h) door het park. We rijden tussen wouden van cactussen, lopen door maanlandschappen van lavasteen, langs opspuitend water in de inhammen, rotsplateaus van miljoenen jaren oud en de hoogste berg van Bonaire, de Brandaris (280 m hoog...). We zien papagaaien, flamingo's, pelikanen, leguanen, koeien, geiten en duizenden en duizenden hagedissen. Bijna aan het eind van de rit is een eetgelegenheid waar we een broodje hamburger eten en waar ook mooie snorkelgelegenheid is. Het is een waar sprookje onder water, ik zie echt honderden verschillende vissen in alle kleuren en vormen. Ik zou wel uren onder water willen blijven. Maar ik zie Coen al een poosje op de kant staan en als ik toch maar ga kijken waarom hij niet aan het snorkelen is, blijkt dat hij aan alle kanten onder het bloed zit. Hij is door een enorme golf op de rotsen gesmeten, over het koraal en de zeeegels. Zijn benen en armen zitten onder de schrammen en schaafwonden en zijn handen zitten onder de zeeegelprikkels. Zo goed en kwaad als het kan maken we alles schoon en trekken we de prikkels er uit. Bloedend en wel rijden we het laatste stuk van de rit. Ondanks dit akkefietje hebben we een prachtige tocht gemaakt.